Het scala van architectuurposities die identeiteit geven aan Oostenrijk strekt zich uit van Otto Wagner en Adolf Loos via Roland Rainer of de Vorarlberger Bauschule tot aan de visionair-utopische architectonische uitbreidingen van Hans Hollein of Coop Himmelblau.
Toonaangevende elementen van de Oostenrijkse bouwcultuur zijn:
Nieuwe bouwopdrachten, nieuwe opdrachtgevers evenals nieuwe technologieën hebben een sterke verscheidenheid in de huidige archictectuurscene gebracht. Deze scene is gekenmerkt door een nieuwe generatie die een spectrum aan houdingen laat zien. Zij hebben gemeenschappelijk dat zowel de continuïteit als ook de discontinuïteit van historische posities bewust wordt gereflecteerd en in zelfstandige autonome houdingen wordt gemanifesteerd.